۱۴۰۱ فروردین ۱۴, یکشنبه

 حمله روزنامه‌نگار حکومتی به سینماگران زنِ معترض، در سکوت خانه سینما

همزمان با سکوت خانه سینما و سایر اصناف وابسته به سینمای در برابر بیانیه سینماگران زن درباره «خشونت و آزار جنسی» در محیط کار، مدیر عامل موسسه همشهری این زنان معترض را «طوطیان نولیبرال وطنی» خطاب کرد.


محسن مهدیان،‌ از مدیران سابق در خبرگزاری فارس نزدیک به سپاه و مدیرعامل کنونی همشهری، روز جمعه، ۱۲ فروردین، در توییتی اعتراض زنان سینماگر ایران را تقلیدی از کارزار «من هم» (Me too) دانست که توسط «بازیگران زن هالیوود درباره آزار جنسی» به راه افتاد.


او نوشت: «از هالیوودی شدن سینمای ایران، تبعیض و تعرضش به ما رسید.»


او در ادامه بدون توجه به انتقاد سینماگران زن آنها را به تقلید از غرب متهم کرده و افزود: «نسخه‌های تقلیدیِ طوطیان نولیبرال وطنی همین اندازه کاریکاتوری است» و درباره زنان معترض سینمای ایران گفت که «از غربی شدن به رسوبات لجنزارش هم نمی‌رسند».


در همین زمینه خبرگزاری فارس روز جمعه در مطلبی ضمن تایید «فساد و فضای سیاه حاکم بر سینما و پشت‌ صحنه آن» آورده بود که «این ناهنجاری به قدری آزاردهنده شده که زنان سینماگر را به ستوه آورده است».


ده‌ها تن از زنان دست‌اندرکار سینما در ایران روز پنج‌شنبه، ۱۱ فروردین، با انتشار بیانیه‌ای به رواج «خشونت و آزار جنسی» در محیط‌ کار خود اعتراض کردند و خواستار مجازات متخلفان شدند.


ده‌ها سینماگر زن بیانیه خود را مستقیما خطاب به خانه سینما نوشته بودند، با این حال پس از دو روز این نهاد سینمایی هنوز هیچ واکنشی به این بیانیه نشان نداده است.


مدیرعامل خانه سینما در حال حاضر منوچهر شاهسواری است و محمدعلی نجفی ریاست هیئت‌ مدیره را بر عهده دارد. اعضای هیئت‌ مدیره نیز بدون حتی یک عضو زن عبارت‌اند از آتیلا پسیانی، روانبخش صادقی، پژمان مظاهری‌پور، بهمن اردلان، علی قائم‌مقامی، علی نیک‌رفتار، مرتضی شایسته، کامران ملکی، مسعود شرفی‌کیا و علیرضا نجف‌زاده.


اعتراض مکتوب سینماگران زن ایران به خشونت و آزار جنسی چند روز پس از آن منتشر شد که انجمن صنفی برنامه‌ریزان و دستیاران کارگردان سینما در حمایت از سمیه میرشمسی، دستیار کارگران و افشاگری‌ او درباره آزار کلامی و جنسی از سوس فرهاد اصلانی، بازیگر مشهور ایرانی، بیانیه صادر کرد.


پیشتر نیز شماری از بازیگران زن سینما و تلویزیون ایران از وجود فساد اخلاقی در این عرصه که منجر به بیکار شدن شمار قابل توجهی از زنان هنرمند شده است، انتقاد کرده بودند.


در پی شکل‌گیری جنبش «من هم» در ایران از تابستان ۱۳۹۹ که در پی آن قربانیان ایرانی تجربه‌‌ خود از آزار جنسی را در شبکه‌های اجتماعی به‌ویژه توئیتر به اشتراک گذاشتند، نام‌های آشنایی از میان مردان عرصه سینما، تلویزیون و موسیقی و نقاشی مطرح شد.‎​


این نخستین بار نیست که واکنش یا عدم واکنش خانه سینما به اتفاقی مهم در کشور این چنین جلب نظر می‌کند.


در دی‌ماه سال گذشته نیز خانه سینما در واکنش به مرگ بکتاش آبتین، نویسنده و فیلمساز، در زندان بیانیه‌ای صادر کرد که اعضای این نهاد را «شرمگین و خجالت‌زده» کرد.

 تماس کوتاه جمشید شارمهد، زندانی دوتابعیتی، با خانواده پس از هفت ماه

دختر جمشید شارمهد، زندانی دوتابعیتی در ایران، در توییتی خبر داد که پدرش پس از هفت ماه برای اولین بار اجازه یافته است که تلفنی، اما تنها به مدت چند دقیقه، با مادرش صحبت کند.


غزاله شارمهد روز پنج‌شنبه هفته گذشته در این توییت گفت که آقای شارمهد که حدود ۶۰۰ روز است در انفرادی به‌ سر می‌برد، در این تماس کوتاه به همسر خود گفته است که فشار خونش بالا است، در حالی که پیش از انتقال به ایران دچار این بیماری نبوده و پس از این مدت حبس فقط دو دندان در دهانش مانده است.


آقای شارمهد در این تماس همچنین گفته است که هر روز مورد بازجویی قرار می‌گیرد و مجبور به امضای برگه‌هایی می‌شود.


آن طور که خانم شارمهد نوشته است، جمشید شارمهد از تنگی نفس رنج می‌برد و داروهایش را به اندازه کافی یا به‌موقع دریافت نمی‌کند.



جمشید شارمهد مرداد سال ۱۳۹۹ در جریان سفری به امارات متحده عربی در دبی توسط ماموران امنیتی جمهوری اسلامی ربوده و به ایران منتقل شد.


رسانه‌های رسمی و نهادهای امنیتی جمهوری اسلامی با انتشار این خبر در روز ۱۱ مرداد همان سال، این شهروند دوتابعیتی را به عنوان رئیس «گروه تندر» (رسانه منتسب به انجمن پادشاهی ایران در آمریکا) معرفی کردند.


جلسه سوم دادگاه رسیدگی به اتهام‌های این زندانی سیاسی روز یک‌شنبه ۱۵ اسفند در دادگاه انقلاب تهران برگزار شد.


خانواده آقای شارمهد بارها اعلام کرده‌اند که با توجه به اتهام «افساد فی‌الارض» علیه این زندانی ۶۶ ساله در دادگاه انقلاب تهران، او در معرض خطر اعدام قرار دارد و از نهادهای حقوق بشری بین‌المللی و دولت‌ها خواسته‌اند که برای نجات جان او اقدام کنند.


عفو بین‌الملل در ۱۹ اسفند ۱۴۰۰، در بیانیه‌ای نحوه بازداشت «خودسرانه» و «ناپدیدسازی قهری» آقای شارمهد به دست نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی ایران را محکوم کرد و خواستار آزادی فوری این شهروند دوتابعیتی ایرانی-آلمانی شد.


نهادهای امنیتی جمهوری اسلامی بارها شهروندان دوتابعیتی ایرانی و نیز شهروندان خارجی را به اتهام «اقدام علیه امنیت ملی» و «جاسوسی» بازداشت کرده‌ و در مواردی آن‌ها را در مذاکره با کشورهای غربی به عنوان اهرم فشار و ابزار «باج‌گیری» در سیاست خارجی به‌کار گرفته‌اند.

 دستور دادستان کل به برخورد «با هرگونه روزه‌خواری»، حتی در خودروی شخصی

دادستان کل ایران در آستانه ماه رمضان در نامه‌ای به فرمانده نیروی انتظامی، «روزه‌خواری» در ملاء عام را «جرم» اعلام کرده و خواستار «برخورد قانونی» با «روزه‌خواران» حتی در خودروی شخصی شد.


محمدجعفر منتظری با انتشار نامه‌ای در روز شنبه، ۱۳ فروردین، یک روز پیش از آغاز ماه رمضان در ایران از حسین اشتری، فرمانده نیروی انتظامی، خواست با کسانی که به هر دلیل روزه نیستند، اما تظاهر به روزه‌خواری می‌کنند،‌ تحت عنوان «اقدام به جرم مشهود» برخورد قانونی لازم صورت گیرد.


آقای منتظری در ادامه تاکید می‌کند که این برخورد شامل سرنشینان خودرو هم می‌شود، چون به گفته او «اتومبیل حریم خصوصی تلقی نمی‌شود» و تظاهر به روزه‌خواری در خودرو نیز مشمول این برخورد خواهد بود.


دادستان کل کشور درباره نحوه برخورد قانونی پلیس با افرادی که اقدام به خوردن، آشامیدن یا کشیدن سیگار در ملاء عام می‌کنند، توضیحی نداده است.


در همین حال فرماندهی کل انتظامی جمهوری اسلامی ایران روز شنبه در اطلاعیه‌ای از شهروندان خواست تا «از هرگونه تظاهر به روزه‌خواری در ملاء عام، پوشش نامتعارف، کشف حجاب و اختلاط نامتعارف زن و مرد در واحدهای صنفی و اماکن عمومی خودداری کنند».


در قانون مجازات اسلامی به طور دقیق به مجازات روزه‌خواری در ملأ عام اشاره نشده، اما در این قانون آمده است که «تظاهر به هر عمل حرامی در انظار عمومی، جرم است».


بر اساس این قانون هر کس علناً در انظار و اماکن عمومی و معابر تظاهر به عمل حرامی کند، به حبس از ۱۰ روز تا دو ماه یا تا ۷۴ ضربه شلاق محکوم خواهد شد.

 شبکه جهانی «پژوهشگران در خطر» خوستار آزادی علی یونسی و امیرحسین مرادی شد

شبکه جهانی «پژوهشگران در خطر» با انتشار نامه سرگشاده‌ای به وزیر علوم جمهوری اسلامی خواستار آزادی فوری علی یونسی و امیرحسین مرادی شد.


در این نامه به تاریخ روز پنج‌شنبه، ۱۱ فروردین‌ماه، تاکید شده است که این دو دانشجوی دانشگاه صنعتی شریف تهران تنها به دلیل فعالیت‌های مسالمت‌آمیز خود زندانی شده‌اند.


این دو دانشجوی نخبه دانشگاه صنعتی شریف دو سال پیش بازداشت شدند.


رابرت کویین، مدیر اجرایی انجمن «پژوهشگران در خطر»، با اشاره به این که این برندگان مدال‌ المپیادهای کشوری و جهانی از دو سال پیش در شرایطی بسیار سخت در بازداشت و در خطر محکومیت سنگین هستند، به فشارها و شکنجه‌ها بر امیرحسین مرادی و علی یونسی برای قبول اتهامات اعتراض کرده است.



پیشتر سازمان عفو بین‌الملل، جمعی از برندگان جایزه نوبل و چندین نهاد بین‌المللی هم خواستار آزادی این دو دانشجوی زندانی شده‌اند.


تاکنون دو جلسه دادگاه برای علی یونسی و امیرحسین مرادی تشکیل شده است. سال گذشته، پخش فیلم اعترافات اجباری آنها با واکنش فعالان و نهادهای حقوق‌ بشری روبه‌رو شد.


علی یونسی، برنده مدال نقره المپیاد نجوم کشوری در سال ۹۵ و همچنین مدال طلای المپیاد جهانی نجوم در سال ۹۶ است.


امیرحسین مرادی دانشجوی فیزیک و برنده مدال نقره المپیاد نجوم کشوری است.

۱۴۰۱ فروردین ۱۲, جمعه

 اعتراض سینماگران زن به «رواج» خشونت و آزار جنسی؛ خانه سینما «کمیته مستقل تشکیل دهد»

ده‌ها تن از زنان دست‌اندرکار سینما در ایران روز پنج‌شنبه با انتشار بیانیه‌ای به رواج «خشونت و آزار جنسی» در محیط‌ کار خود اعتراض کردند و خواستار مجازات متخلفان شدند.


این بیانیه که به امضای چهره‌هایی چون نیکی کریمی، هدیه تهرانی، پوران درخشنده، ترانه علیدوستی، هانیه توسلی، تهمینه میلانی و میترا حجار رسیده است، می‌گوید که در ساز و کار سینمای ایران «هر فرد صاحب قدرت و شهرتی» می‌تواند «از موقعیت خود برای قلدری، تهدید، توهین، تحقیر و تعرض به زنان بهره‌برداری کند، بی‌آن‌که نهادهای قانونی، اصناف خانه سینما، سینماگران و منتقدان آنها را وادار به پاسخ‌گویی و پذیرش مسئولیت کارشان کنند».


امضاکنندگان بیانیه با اشاره به جنبش اجتماعی «من هم» به فهرستی از آزارهایی که در سینمای ایران علیه زنان وجود دارد اشاره کرده‌اند، از جمله «هتک حرمت با الفاظ جنسی و جنسیت‌زده»، «سوء استفاده از سکوت و تحمل افراد با به گروگان گرفتن حق کار با دستمزد»، «اعمال خشونت جنسی به وسیله تهدید موقعیت کاری قربانی»، «تماس‌های بدنی ناخواسته»، «اصرار و اجبار به عمل جنسی» و در نهایت «خشونت جسمی و تجاوز».


بیانیه یادشده خشونت‌های جنسی علیه زنان سینماگر ایرانی را «سیستماتیک» می‌داند و تاکید می‌کند: «نه تنها سازوکاری برای بازداشتن فرد صاحب قدرت از ارتکاب به خشونت وجود ندارد، بلکه در یک توافق نانوشته اعمال خشونت بر زنان در محیط کاری، عادی‌سازی شده و هیچ عواقب جدی‌ای متوجه فرد خشونت‌گر نیست.»


این بیانیه سپس به بیان خواسته‌ اصلی امضاکنندگان آن می‌پردازد که «کار در فضایی امن و به دور از قلدری و خشونت و باج‌گیری جنسی است». بدین منظور امضاکنندگان بیانیه بر لزوم تشکیل کمیته‌ای مستقل در خانه سینما برای بررسی جرایم خشونت جنسی و جنسیتی تاکید کرده‌اند.


این بیانیه در نهایت بر ایستادگی زنان سینماگر ایران برای توقف این خشونت‌ها تاکید می‌کند و می‌گوید که پیشنهادهای یادشده گامی ابتدایی در جهت عملی کردن توقف خشونت جنسی در محیط کاری است.



اعتراض مکتوب سینماگران زن ایران به خشونت و آزار جنسی چند روز پس از آن منتشر می‌شود که انجمن صنفی برنامه‌ریزان و دستیاران کارگردان سینما در حمایت از سمیه میرشمسی، دستیار کارگران، و افشاگری‌ او درباره آزار کلامی و جنسی به دست فرهاد اصلانی، بازیگر مشهور ایرانی، بیانیه صادر کرد.


انجمن صنفی دستیاران کارگردان سینما از افشاگری خانم میرشمسی به عنوان «مشتی نمونه‌ی خروار» نام برده و اعلام کرده بود: «متاسفیم که اعلام کنیم، این نوع بداخلاقی‌ها و ایجاد ناامنی‌های روانی و حتی تهدید و برخورد فیزیکی در پشت صحنه تولید صنعت فیلم ایران، برای نخستین بار نیست که اتفاق می‌افتد و برای ریشه‌کن کردن این رویه غیر انسانی، برخورد ریشه‌ای، جدی و هماهنگی‌های بینا صنفی نیاز است.»


پیشتر نیز شماری از بازیگران زن سینما و تلویزیون ایران از وجود فساد اخلاقی در این عرصه که منجر

به بیکار شدن شمار قابل توجهی از زنان هنرمند شده است، انتقاد کرده بودند.


در پی شکل‌گیری جنبش «من هم» در ایران از تابستان ۱۳۹۹ که در پی آن قربانیان ایرانی تجربه‌‌ خود از آزار جنسی را در شبکه‌های اجتماعی به‌ویژه توئیتر به اشتراک گذاشتند، نام‌های آشنایی از میان مردان عرصه سینما، تلویزیون و موسیقی و نقاشی مطرح شد.‎


از جمله دیگر امضاکنندگان بیانیه سینماگران زن می‌توان به ویشکا آسایش، فرشته حسینی، پریناز ایزدیار، لیلی رشیدی، شقایق دهقان، کتایون ریاحی، نگار جواهریان و ستاره اسکندری اشاره کرد.

 ادامه بازتاب حوادث جلوگیری از ورود زنان به ورزشگاه مشهد: «برابری وجود ندارد»


برخی بازیکنان تیم ملی فوتبال ایران نسبت به رفتار خشونت‌آمیز با زنانی که برای تماشای بازی تیم ملی به ورزشگاه امام رضا مشهد آمده بودند، اعتراض کردند.


زنانی که روز ۹ فروردین بلیت در دست به ورزشگاه رفته بودند، نه تنها راهی به مسابقه تیم ملی فوتبال ایران نیافتند بلکه بیرون از ورزشگاه با حوادثی ناگوار مواجه شدند.


تصاویر به‌کارگیری گاز فلفل توسط مامورین، همچنین گریه کودکان وحشت‌زده، و حال نامساعد زنانی که نقش زمین شده بودند، واکنش گسترده ایرانیان را در پی داشت.


این تصاویر، در ابعاد جهانی هم خشم و اعتراض کاربران را به دنبال داشته است، اما مسئولین سیاسی و ورزشی جمهوری اسلامی در توجیه حوادث، صرفاً به ادعاهای غیر مرتبط و تایید نشده‌ای از قبیل فروش «بلیت‌های تقلبی» اشاره می‌کنند.


با گذشت دو روز از حوادث ورزشگاه امام رضا مشهد، کریم باقری و وحید هاشمیان مربیان تیم ملی، مانند دراگان اسکوچیچ سرمربی این تیم از هر واکنشی خودداری کرده‌اند.


این بی‌تفاوتی، نارضایتی و انتقاد هواداران فوتبال را در پی داشته است.


در بیانیه فدراسیون فوتبال نیز اثری از عذرخواهی دیده نمی‌شد. بیانیه‌ای طلبکارانه که با توجه به مستندات، حاوی ادعاهایی دروغ درباره حضور زنان و روند بلیت فروشی است.


فدراسیون مدعی است که از زنان دعوت نکرده بود به ورزشگاه بیایند. اما کامرانی‌فر دبیرکل فدراسیون فوتبال و احسان اصولی عضو هیئت رئیسه و سخنگوی فدراسیون در مصاحبه‌هایی که در روزهای پیش از بازی داشتند، با صراحت بر حضور زنان در ورزشگاه امام رضا تاکید کردند.


در این بین برخی بازیکنان تیم ملی ایران از جمله کاپیتان‌های این تیم، در پست‌های جداگانه نسبت به حوادث مشهد واکنش نشان داده‌اند.


کریم انصاری‌فرد که شب بازی به دلیل آسیب‌دیدگی از ناحیه چشم به بیمارستان منتقل شده بود، نوشته است به‌دلیل انجام عمل جراحی روی چشمش، همچون زنانی که بیرون ورزشگاه بودند، موفق به تماشای بازی نشد.


او تاکید کرد: «بابت حوادث تلخی که رخ داده بسیار ناراحتم و به نوبه خودم شرمنده‌ام. این اتفاقات به هیچ‌وجه در شان تیم ملی نیست. چرا باید زنانی که به احترام تیم ملی آمده بودند، با چنین برخوردهایی روبرو شوند؟»


مهاجم باشگاه آاک آتن یونان یادآور شد: «تیم ملی یعنی تیم همه مردم ایران. مردمی که شایسته احترامند. خواسته من این است که در بازی‌های بعدی، زنان سرزمین عزیزمان با احترام کامل از سوی عوامل برگزاری بازی‌ها وارد ورزشگاه‌ها شوند تا در امنیت و آرامش، تماشاگر مسابقات باشند».


بیشتر در این باره:

واکنش وزیر کشور به خشونت علیه زنان در مشهد: «پلیس وظیفه ذاتی‌اش را انجام داد»


علیرضا جهانبخش، زننده گل دوم ایران به لبنان، نیز نوشته است: «قبل از بازی به ما گفتن قراره بانوان به استادیوم بیان که تقریباً ده درصد از جمعیت آقایان هستن. اینم جالبه که چرا بیشتر نه؟! هنوز متوجه نشدم علت چی بود که در آخرین لحظه این اتفاق نیفتاد».


بازیکن باشگاه فاینورد روتردام می‌نویسد: «وقتی وارد زمین شدیم متاسفانه خبری از بانوان نبود. بعد از بازی و با دیدن صحنه‌ بی‌ احترامی‌ها، برد تیم‌ ملی به کام همه تلخ شد. همیشه گفتم در بخش بانوان خیلی ضعیف عمل کردیم و برابری وجود نداشته».


جهانبخش با انتقاد از مسئولین ورزش نوشت: «بی‌برنامگی و نبود علم کافی در تصمیم‌گیری، آسیب‌ جدی به تیم‌ ملی و باشگاه‌ها وارد می‌کنه. مثل حذف استقلال و پرسپولیس. خطراتی که می‌تونه برای تیم‌ ملی هم باشه. صحبت از حق ورود زنان به استادیوم در سال ۲۰۲۲ بسیار خنده‌دار و دردآوره».


جهانبخش که یکی از آقای گل‌های دور مقدماتی جام جهانی در آسیاست، در پایان نوشته است: «تیم‌ ملی، تیم همه‌ مردم ایرانه و همه حق دارند به استادیوم بیان».


در کنگره فیفا به میزبانی قطر که یک روز پیش از قرعه‌کشی جام جهانی برگزار شد، فدراسیون‌های زیمبابوه، کنیا و پاکستان به دلیل دخالت دولت در امور فوتبال، تعلیق شدند.


به این ترتیب، رسیدگی فیفا به تخلفات رخ داده در ایران به بعد از قرعه‌کشی موکول می‌شود که تاریخ آن هنوز اعلام نشده است.


 هشدار سازمان سازمان حقوق بشر ایران درباره ازسرگیری اعدام در ملاء عام

در پی صدور حکم «اعدام در ملاء عام» برای دو متهم در شهر اصفهان، سازمان حقوق بشر ایران درباره از سرگیری این نوع مجازات در ایران هشدار داد.


رئیس دادگاه فولادشهر اصفهان در روز هفتم فروردین اعلام کرده بود که دو زندانی متهم به قتل یک مامور اداره آگاهی به اعدام در ملاء عام محکوم شده‌اند.


در پی اعلام این خبر سازمان حقوق بشر ایران روز چهارشنبه درباره از سرگیری اجرای این شکل از اعدام که به دلیل همه‌گیری کرونا در یک و سال نیم اخیر متوقف شده بود، هشدار داد.


محمود امیری‌ مقدم، مدیر این سازمان، ضمن انتقاد از صدور حکم اعدام در سیستم قضایی ایران به عنوان مجازاتی «ناقض کرامت انسانی» گفت که برخلاف ادعای مقام‌های جمهوری اسلامی، این نوع مجازات نه‌ تنها از «عنصر بازدارندگی» برخوردار نیست، بلکه منجر به افزایش «چرخه خشونت» در جامعه می‌شود و هدفش «ارعاب مردم» است.


صدور حکم اعدام در سیستم قضایی ایران و اجرای آن در ملاء عام بار‌ها مورد انتقاد جوامع بین‌المللی قرار گرفته است.


جاوید رحمان، گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل متحد در امور ایران، اواخر اسفند سال گذشته در چهل و نهمین نشست شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد اعلام کرده بود که تنها در سال ۲۰۲۱ دست‌کم ۲۷۵ تن در ایران اعدام شده‌اند که از میان این اعدام‌شدگان ۴۰ نفر شهروند بلوچ و ۵۰ تن از شهروندان کُرد بوده‌اند.


بر اساس اعلام عفو بین‌الملل در فروردین ۱۴۰۰، ایران پس از چین بیشترین آمار اعدام را در جهان داشته است.

 گسترش بحران بی‌آبی به نقاط مختلف ایران؛ مردم همدان روزانه ۱۲ ساعت آب ندارند همزمان با ادامه قطع آب شهرکرد برای بیش از ۱۰ روز و اعتراض شهرون...